TINE HERTMANS

Recensies

  • Recensie Geheim Bos door André Oyen (LangZullenWeLezen)

    Gelezen door André Oyen

    Ergens diep in het woud verscholen, leefden er vele dieren bij elkaar. Ze hadden één ding gemeen: ze hadden allen bij mensen gewoond En dat was niet zo goed afgelopen.. Nu zorgden ze voor elkaar en hadden daarbij dikke pret. Ze beleefden ook spannende avonturen. Maar daar wisten de mensen helemaal niets van! Gelukkig maar, want niemand van hen wilde nog terug naar hun oude leventje. Voortaan leefden ze allen vrij en blij.

    Lees meer

    Geheim Bos

    Auteur: Tine Hertmans
    Illustraties: Sandrine Lambert

    Uitgeverij Het Punt
    ISBN 9789460795282
    Publicatiedatum: december 2020
    32 pagina's

    Gelezen door André Oyen

    Ergens diep in het woud verscholen, leefden er vele dieren bij elkaar. Ze hadden één ding gemeen: ze hadden allen bij mensen gewoond En dat was niet zo goed afgelopen.. Nu zorgden ze voor elkaar en hadden daarbij dikke pret. Ze beleefden ook spannende avonturen. Maar daar wisten de mensen helemaal niets van! Gelukkig maar, want niemand van hen wilde nog terug naar hun oude leventje. Voortaan leefden ze allen vrij en blij.

    Woef het hondje was hun laatste aanwinst. Het beest was een waakhond op een boerderij maar had daar een echt hondenleven in de minder goede zin van het woord. Woef lag daar aan een verroeste ketting. Zelden mocht hij eens zijn poten strekken. Als voer kreeg hij oud brood, met van die harde korsten. Zijn tanden gingen er van stuk! Ofwel waren zijn baasjes van huis, terwijl ze hem daar gewoon lieten liggen. De ketting sneed in zijn nek, vooral als hij blafte. Want dat werd van hem verwacht, dat hij blafte als er iemand op het erf kwam. Hij was immers een waakhond. Zijn keel werd er soms hees van.… Zijn poten waren stram, het hok was wat krap. Hij huilde ook wel eens, meestal weende hij stiekem, als de baas weg was. Op een dag merkte hij dat zijn ketting was doorgeroest…en hij was vrij!. Hij zette het op een lopen, maar waar moest hij heen? Miauw de kat bracht hem naar het geheime bos. Daar vond hij een echte thuis en vriendschap bij de andere dieren. Die vierden een groot feest, speciaal voor hem, maar dat verliep niet zonder slag of stoot….

    Maar Woef was blij, nooit zou hij nog terugkeren naar het land van de mensen. Iedereen was het volmondig met hem eens. Hij zou ook zijn taak op zich nemen, zodat iedereen voor altijd voor elkaar kon blijven zorgen. Maar hij had wel een paar voorstellen om het samenleven wat deugdelijker te maken. .Schrijfster Tine Hertmans en illustrator Sandrine Lambert bundelden andermaal hun grote artistieke krachten om ook dit keer een bijzonder kleinood van een boek te maken dat boordevol vreugde en harmonie zit. Geheim Bos is een sprankelend en vrolijk boek dat ook heel sereen mooie levenslessen bevat.

    Verberg

  • Recensie Tuin van Eden door Thierry Deleu

    Thierry Deleu is onder de indruk van de bundel 'Tuin van Eden' van Tine Hertmans.

    Oostduinkerke – Tuin van Eden van Tine Hertmans is een ‘document humain’, een getuigenis. Hoeveel sterker zijn haar woorden, – zij die zelf slachtoffer is geweest, – dan de uitleg die hulpverleners vaak verstrekken, hoe goed zij het ook menen. Haar woorden zijn geschreven met de kracht van woede, onmacht en schuldgevoel.

    Lees meer

    Een schreeuw in de Tuin van Eden

     

    Thierry Deleu is onder de indruk van de bundel 'Tuin van Eden' van Tine Hertmans.

     

    Oostduinkerke – Tuin van Eden van Tine Hertmans is een ‘document humain’, een getuigenis. Hoeveel sterker zijn haar woorden, – zij die zelf slachtoffer is geweest, – dan de uitleg die hulpverleners vaak verstrekken, hoe goed zij het ook menen. Haar woorden zijn geschreven met de kracht van woede, onmacht en schuldgevoel.

     

    De toelichting die de dichteres bij haar bundel geeft, is niet alleen mooi verwoord, maar zij omschrijft ook treffend haar missie en de wijze waarop zij die in poëzie structuur geeft, een schoolvoorbeeld van hoe inhoud en vorm één kunnen zijn.

    Doorstaan leed representeren is een daad van moed, van durf ook om het stilzwijgen te doorbreken. Tine Hertmans vond dat de tijd rijp was om dit te doen. Op haar manier. Door middel van wat zij het beste kan: de poëzie. Zij wil niet alleen zichzelf bevrijden, proberen die knagende pijn los te laten, “out with it!”, maar met haar bundel wil zij ook alle slachtoffers eren, in het bijzonder diegenen wier stem nooit is gehoord.

    Tuin van Eden is een poëtisch pamflet tegen diegenen die kinderen, – vaak jonge kinderen, – misbruiken of misbruikt hebben.

    In het openingsgedicht dat de titel van de bundel draagt, voel je hoe wanhoop tergend traag hoop wordt, hoe de dichteres lijdt, elke dag, dagen na elkaar, – levenslang, – hoe zij hunkert naar verlossing, maar weet dat alleen de dood haar echt bevrijden kan.

    op een dag ben ik vrij van zorgen

    dan slaap ik vredig onder jouw voeten, morgen

    (p. 5)

    Hoe schrijnend verwoordt zij incest, hoe sterk voel ik mijn lichaam ineenkrimpen, mijn geest zich in mist hullen, dit is geen poëzie, dit is veel meer, dit is de klaagzang van een stervende zwaan, dit is tragiek zoals ik nog niet van een dichter heb gelezen, dit is verwoorde treurigheid die je raakt tot in de vezels van je ziel.

    als ik mijn ogen sluit, zie ik nog steeds die grijnzende grimas

    ik raak het nooit meer kwijt, ik word niet meer degene die ik was

    (p. 10)

     

    Getuigenis

    Tuin van Eden is een getuigenis die je niet meer loslaat, je wordt erdoor bevangen en gevangen, ware het niet dat het om poëzie gaat en ik de bundel recenseer, ik zou hier honderduit mijn verachting, mijn afkeer, mijn hoon, uitschreeuwen over hen die kinderen misbruiken. Ik zou vooral diegenen die ons de les lezen, met striemende woorden veroordelen en vervloeken. Maar dit is niet de plaats en ook mijn opdracht niet.

    Wanneer de dichteres de liefde vindt, wordt zij geconfronteerd met haar onmacht. Zij is angstig, zij voelt zich klem gezet, zij heeft hartkloppingen, zij is vertwijfeld:

    haar kille lichaam raakt zijn warme huid

    ze schrikt heel even, ontspant en rekt zich uit

     

    hij houdt van haar en zij van hem

    waarom zit voelen in een gevangenis klem

     

    haar ogen staren in het nachtelijk duister

    ontdaan is de realiteit van glans en luister

    (p. 11)

     

    Roeping

    In deze bundel, waar het leed in zoveel onverwachte gedaanten de dichteres overvalt, – incest, wankel evenwicht, miskraam, ziekte, kanker, chronische vermoeidheid, – is de gestigmatiseerde Hertmans een woordkunstenares bij de gratie Gods, al weet ik dat deze uitdrukking alleen nog overleeft als historisch en cultureel gebruik. Ik vind ze bij deze dichteres als uitdrukking van een roeping.

    Ik bewonder enerzijds haar moed en anderzijds haar talent. Ik zal mij in deze recensie verder beperken tot dit aspect van haar wezen.

    Zij koos voor haar gedichten strofen van twee versregels met eindrijm. Een bewuste keuze om het korset waarin ze zich gevangen voelt, ook in de vorm op te roepen. Geen keuze van het gemak maar een uitdaging om, ondanks de vormbegrenzing, toch poëzie te schrijven die je pakt. Soms krijg ik de indruk dat zij door dit veelvuldig eindrijm haar leed wil indammen in zichzelf, als het zingen van liederen door slaven en galeiboeven. Zij ontgrenst haar boodschap, zij maakt haar aanklacht universeel, zij nodigt uit om mee te zingen in het koor der hetaeren, hier: de slavinnen, slachtoffers van macht en lust.

    hij regeert vanuit de hel, rusteloos op zoek naar zijn beloning

    in het duister is hij heerser, hier is hij de koning

    (p. 17)

    ik, geofferd aan de god eros

    mijn schreeuwen uit deinend in de kosmos

     

    ik, onrijpe vrucht van de boom geplukt

    gewelddadig afgerukt

     

    voor niets ontziende goden

    die onschuldige kinderzielen doden

    (p. 21)

     

    Gevoelswaarde

    Tine Hertmans slaagt erin, in de weinige ruimte die zij in een gedicht tot haar beschikking heeft, zoveel mogelijk betekenis en gevoelswaarde op te roepen.

    Hoewel zij koos voor eenvoud in strofe-indeling, metrum, rijm, alliteratie, assonantie, enerzijds en anderzijds zich als dichter begrenst, zelfs isoleert, weet zij op meesterlijke wijze indrukken, innerlijkheid, verlangens, gevoelens, dromen uit te drukken. Haar poëzie kenmerkt zich door herhaling: inhoudelijk komt het thema van het lijden op verschillende manieren, in woorden en beelden, aan de orde. Herhaling die bijdraagt aan de samenhang en eenheid binnen elk gedicht.

    Hertmans weet ook haar gekwetst ratio te bewegen tot ambiguïteit, – en dit maakt haar poëtische outing zo indrukwekkend mooi, – zij is een vakman die haar piëta de mooiste uitstraling geeft van schrijnend leed. Haar poëzie is schrijn in “schrijnende pijn” die zij met zin voor kunst in een “schrijn” bewaart (elke gedicht in het bijzonder en de bundel in het algemeen).

    schrijnende wonden wegens seksueel uitgebuit

    onpeilbaar verborgen, diep onder de plooien van mijn huid

    (p. 28)

    van kleins af aan geleerd mijn lichaam systematisch te negeren

    geen wonder dat mijn lijf zich ooit tegen mezelf zou keren

    (p. 33)

    dragend ongewild mijn stigma

    illusie, opstand begraven onder flegma

     

    met mijn rugzak vol verdriet

    zal ik gaan tot daar waar je me niet meer ziet

    (p. 35)

     

    Schreeuw

    Tuin van Eden is de schreeuw van een getormenteerde ziel en een gehavend lichaam. Ik zal de bundel koesteren in mijn hart en mijn pen zal nog dikwijls woorden eruit reproduceren. Tine Hertmans heeft in de complexiteit van haar leed de gave van de dichtkunst gevonden, voor haar misschien een magere troost, maar toch een troost waar velen zich aan kunnen laven.

     

    Thierry Deleu - 2010

    Verberg

  • Recensie Tuin van Eden door Mieke Schepens

    Deze bundel is, zoals Thierry Deleu het noemde in zijn essays over poëzie "Dichters dromen lucide", een "document humain", een getuigenis. De beklijvende poëzie handelt over seksueel misbruik, een kennelijk universeel gegeven. Vaak zijn ook erg jonge kinderen hiervan slachtoffer en de gevolgen zijn dramatisch, veelal levenslang.

    Lees meer

    Ik las: 'Tuin van Eden' van Tine Hertmans

     

    Deze bundel is, zoals Thierry Deleu het noemde in zijn essays over poëzie "Dichters dromen lucide", een "document humain", een getuigenis. De beklijvende poëzie handelt over seksueel misbruik, een kennelijk universeel gegeven. Vaak zijn ook erg jonge kinderen hiervan slachtoffer en de gevolgen zijn dramatisch, veelal levenslang.

     

    Door de bewuste keuze tot het hanteren van een strak stramien in de gedichten, verkrijgt het geheel een zeker monotoon ritme. Het leed van de slachtoffers wordt hierdoor treffend verwoord. Toch is de bundel boeiend en vlot leesbaar tot het einde toe.

     

    'Tuin van Eden'

     

    De toelichting van de auteur eindigt met de volgende woorden:

    'Als eerbetoon aan alle slachtoffers, in het bijzonder diegenen wier stem nooit is gehoord, diegenen die hun wonden niet hebben overleefd en hun geheimen met zich meenamen in het graf.'

     

    Een gedeelte uit het voorwoord van vertrouwensarts Dr. Johan Marchand:

    'Het verbaast mij steeds weer dat mensen, die zo zwaar zijn vernederd en geraakt in hun diepste ik, toch de sterkte vinden om hun gevoelens te uiten en zo een deel van hun verleden te verwerken.'

     

    In ben enorm aangegrepen door de woorden van Tine Hertmans in deze bundel, aangegrepen door wat zij hier aan de lezer duidelijk maakt. Het slaat in als een bom; het onbegrip, de angst, de liefde, de afschuw en dat alles vaak in een en hetzelfde gedicht.

     

    Hier lees je een gedicht waarbij je een klein meisje voor je ziet als onderwerp, daar een gedicht over een wat ouder kind. Maar steeds is het onbegrip, de pijn en ook het afscheid nemen van wat eens was aan de orde. Dat wat afgenomen is en nooit meer terugkomt.
    De dader is soms heel dichtbij het slachtoffer, vaak is het zelfs een familielid.

     

    Uit het gedicht met als titel 'neurose':

     

    'één twee drie vier vijf

    weg met die verscheurende pijn in mijn onderlijf

     

    één twee drie vier vijf zes zeven

    wie geeft er nog wat om mijn prille leven

     

    één twee drie vier vijf zes zeven acht

    de pijn laait in extremis op, wat had ik verwacht'

     

    Uit deze bundel leer je bovendien dat ook wanneer de dader reeds overleden is, hij toch voortleeft in de angsten van het slachtoffer. Dat wat het slachtoffer is aangedaan, stopt niet doordat de dader niet meer lijfelijk aanwezig is maar gaat door en door en door in de herinneringen van de misbruikte.
    Deze slachtoffers worden vaak zelfs niet geloofd wanneer ze over het misbruik vertellen:
    'ze werd bespot
    ze was nu eenmaal, zeiden ze, “zot”!'
    (Uit: dorpsgek)

     

     

    In deze bundel voelde ik bovenal de vertwijfeling en wanhoop van de slachtoffers.
    'het leven heeft zijn glans verloren

    niets kan mij nog bekoren' (Uit: levensmoeheid)

     

    'Tuin van Eden' is een indrukwekkende bundel met aangrijpende gedichten over seksueel misbruik.

     

    Over de auteur: Tine Hertmans werd geboren in Gent. Ze werkte een tijdlang als leerkracht, doch haar creatieve geest stuwde haar andere richtingen uit. Toch duurde het nog tot 2006 vooraleer haar debuutbundel verscheen "De dagen zijn van spinrag", met een tiental illustraties van grafisch kunstenaar Tony De Bruycker. In 2010 publiceerde ze "De geur van akkerwinde" en in 2011 "Tuin van Eden". In 2014 verscheen een kinderbundel "Vannacht heb ik een droom gevangen". Verder werkte ze mee aan een veertigtal verzamelbundels. Ze schreef ook korte verhalen en publiceerde veelvuldig in literaire en andere bladen, in kunstcatalogi e.d.
    In 2009 werd ze aangesteld als eerste Dorpsdichter van Destelbergen. Haar werk werd veelvuldig bekroond.
    Tuin van Eden werd verkozen tot beste bundel van 2011 (ANSIEL). Het gedicht "tijd" werd opgenomen in de bundel van VSB Poëzieprijs 2012.

     

    http://2.bp.blogspot.com/-Px-rJyA82f0/VdO5YEYa4pI/AAAAAAAADcU/KdXUpFLgykY/s1600/Tine%2BHertmans.jpg

     

    Geplaatst door Mieke Schepens op woensdag, augustus 19, 2015

     

    Verberg

  • Recensie Tuin van Eden ’ t Pallieterke

    Hevig leed en pijn in schrijnende bundel Tine Hertmans: “Tuin van Eden

    Zelden of nooit heb ik zulk een schrijnende, schokkende dichtbundel - bovendien in zéér sterke en stijlvolle verwoording - gelezen als “Tuin van Eden” van de Destelbergse dichteres Tine Hertmans. Zij werd geboren in het trotse Gent, een stad die vele groten in kunst, literatuur, wetenschap én Vlaamse weerbaarheid voortbracht. Zeer terecht - niet altijd het geval bij “stadsdichters” - werd zij in 2009 aangesteld als eerste Dorpsdichter van Destelbergen.

    Lees meer

    ’t Pallieterke

     

     

    Hevig leed en pijn in schrijnende bundel Tine Hertmans: “Tuin van Eden

     

    Zelden of nooit heb ik zulk een schrijnende, schokkende dichtbundel - bovendien in zéér sterke en stijlvolle verwoording - gelezen als “Tuin van Eden” van de Destelbergse dichteres Tine Hertmans. Zij werd geboren in het trotse Gent, een stad die vele groten in kunst, literatuur, wetenschap én Vlaamse weerbaarheid voortbracht. Zeer terecht - niet altijd het geval bij “stadsdichters” - werd zij in 2009 aangesteld als eerste Dorpsdichter van Destelbergen. Door misbruik in haar kleuterjaren werd zij, uiterst gevoelig kind, zwaar geschonden, waaraan zij hevig leed en intense pijn overhield... Latente wanhoop, bitterheid en rebelse levensvisie verhinderden niet dat zij haar groot poëtisch talent gebruikt voor waarschuwing en aanklacht tegen de verdwazing, de lafheid, de leegte en de domheid waaraan de westerse wereld ten onder gaat. In de inleidende toelichting vat de auteur al veel samen: “Het is a.h.w. een pamflet tegen een blijkbaar universeel gegeven, namelijk het misbruiken van - vaak zeer jonge - kinderen. Het dient dan ook als dusdanig te worden gelezen: het woord “vader” betekent hier evengoed “leraar, grootvader, opvoeder, trainer, priester, oom...”. Tine Hertmans brengt met 46 gedichten “eerbetoon aan alle slachtoffers, in het bijzonder aan diegenen wier stem nooit is gehoord, die hun wonden niet hebben overleefd en hun geheimen met zich meenamen in het graf”. Deze gedichten zou iedereen met een beetje hart voor andere mensen in nood, zonder er één te laten vallen, moeten lezen! Gelukkig heeft elk gedicht universele waarde: de hevige nood, de schandelijke vernedering en de - levenslange - ellende van een als klein kind, door een dicht familielid (!) misbruikte mens hebben universele zeggingskracht! De vertrouwensarts van de dichteres beseft dat: “Vaak denken hulpverleners, artsen, psychologen dat ze alles weten en alles kunnen verklaren. Hoezeer al deze mensen zich tot taak hebben gesteld om anderen te helpen, schieten zij, net door deze instelling, al te vaak aan hun doel voorbij. Hoeveel sterker zijn niet de woorden van mensen die zélf het slachtoffer zijn geweest van geweld, misbruik, onrecht.” En inderdaad, Tine Hertmans schrijft “met de kracht van woede, gevoed door onmacht en schuldgevoel”. Vele titels spreken boekdelen: “incest”; “geschonden kind”; “bij nacht en ontij”; “psychiatrie”; “dood”; “doodsverlangen”; “verloren eer”; “stigma”; “levensmoeheid”. Ik citeer enkele van de aangrijpendste, gebalde strofen. Uit het cruciale “incest”: “als een lappenpop heb ik mezelf bijeengeraapt/ mijn lichaam en mijn ziel tot op de bodem leeg geschraapt// ik ben alleen nog brokstukken, als van verbrijzeld glas/ ik weet niet eens meer waar ik ben en wie ik was//.... als ik mijn ogen sluit, zie ik nog steeds de grijnzende grimas/ ik raak het nooit meer kwijt, ik word niet meer degene die ik was”. Deze poëzie is doordrongen van de pijn die zij destijds voelde en altijd blijft voelen: “ik heb nog jaren nodig om te achterhalen wat hem heeft bezield/ en om in wanhoop te beseffen dat hij mijn onschuld heeft vernield”. “Eros” heeft voor haar een negatieve klank gekregen, die zij, in haar sterke beeldende taal, universeel maakt: “mijn schreeuwen uit deinend in de kosmos” en “restanten van wat het leven had kunnen zijn/ herleid tot ellende en pijn” en “ik, een zombie, een zielloze cocon/ voor mij kwam het einde nog voor het begon”, en ten slotte: “ik, geofferd aan de god eros/ leef verder in de schaduw van tanatos”. Die tanatos, de dood, blijft, onnatuurlijk en té vroeg, Tines leven beheersen. Hij doet dat in vele verzen, met name in het gedicht, dat de vervalsing en het dwaze wegwuiven van haar nood aanklaagt, “Levensmoeheid”: “ik ben geketend in het dodenrijk met loodzware kabels/ terwijl mijn ik ontsnappen wil uit roddels en valse parabels”. Door heldere verwoording en schrijnende beeldspraak is Tine Hertmans in onze zieke en lauwe tijd een teken aan de wand, ik zou zelfs zeggen: obligate lectuur. Haar “Tuin van Eden” is een omkering van het aloude, Bijbelse begrip. Toch besluit zij het titelgedicht in een toon van geloof dat er ook voor haar een Tuin van Eden zal komen in... de dood: “op een dag ben ik vrij van zorgen/ dan slaap ik vredig onder jouw voeten, morgen.”

     

    BREDERODE

    “Tuin van Eden” van Tine Hertmans is een uitgave van Hannie Rouwelers Demer Uitgeverij (Leusden, Nederland).

    Verberg

  • Recensie Het Appelhuis Het Gents Gazetje

    Zaterdag 8 september 2018: boekvoorstelling 'Het Appelhuis' - T. Hertmans & S. Lambert, in de Standaard Boekhandel (Gent Dok Noord)

    HET APPELHUIS, een vrolijk kinderboek van Tine Hertmans met originele illustraties van Sandrine Lambert, werd op de boekvoorstelling enthousiast onthaald. Met reden, het is een kinderboek met een boodschap voor lezers vanaf 8 jaar of om voorgelezen te worden.

    Lees meer

    Zaterdag 8 september 2018: boekvoorstelling 'Het Appelhuis' - T. Hertmans & S. Lambert, in de Standaard Boekhandel (Gent Dok Noord)

    HET APPELHUIS, een vrolijk kinderboek van Tine Hertmans met originele illustraties van Sandrine Lambert, werd op de boekvoorstelling enthousiast onthaald. Met reden, het is een kinderboek met een boodschap voor lezers vanaf 8 jaar of om voorgelezen te worden.

    Met "Het Appelhuis" brengt meermaals bekroond auteur Tine Hertmans opnieuw een moedig verhaal over volhouden in een diverse wereld, met respect voor elkander. Het leert kinderen dat ze ook in moeilijke omstandigheden moeten doorzetten. Veel emoties en gevoelens komen aan bod: vrolijkheid, verdriet, verbondenheid, machteloosheid, verwondering...
    De originele en eigentijdse illustraties van Sandrine Lambert geven koddige wormpjes weer door hun emoties op sublieme wijze op hun snoeten te toveren en door ze heel menselijk te laten aanvoelen.
    De gestempelde letterwoorden in de illustraties maken dat ook startende lezertjes hun eerste woordjes kunnen oefenen. Of je "Het Appelhuis" als achtjarige leest, als ouder of grootouder voorleest aan een zesjarige, of als vierjarige de vaak paginagrote, prachtige illustraties bewondert, elkeen zal plezier beleven aan dit guitige verhaal.

    Na de officiële persvoorstelling was het dé moment voor een signeersessie en ontmoeting/begroeting van de auteur en de illustrator. Later volgde een voorlees- en knutselmoment. Tine Hertmans las voor uit haar nieuwe kinderboek en Sandrine maakte leuke tekeningen. De kinderen konden daarna naar hartenlust knutselen met Tine en Sandrine. En alsof dat nog niet genoeg was... trakteerde Standaard Boekhandel alle deelnemers op chocolademelk en pannenkoeken. Voor de mama's en papa's waren er nog andere lekkernijen.

    Nadine Van Parys

    Verberg

  • Recensie Het Appelhuis door André Oyen

    Citaat: "Als de nacht valt, dansen de elfjes rond de vijver. Pim, Pap, Pom lijken met open monden naar al dat moois."

    Lees meer

    Gelezen door: André Oyen

    Citaat: "Als de nacht valt, dansen de elfjes rond de vijver. Pim, Pap, Pom lijken met open monden naar al dat moois."

    Tine Hertmans (1947) werd in 2009 in haar thuisgemeente Destelbergen aangesteld als Dorpsdichter voor twee jaar. Ze publiceerde o.a. de gedichtbundels Tuin van Eden, De geur van akkerwinde, De dagen zijn van spinrag voor volwassenen en voor kinderen schreef ze de bundel Vannacht heb ik een droom gevangen, waarvoor Sandrine Lambert (1974) de bijhorende mooie illustraties maakte. Tine Hertmans houdt van dieren en het mooiste bewijs hiervan was een ontroerend afscheidsgedicht over haar overleden hond Ninja in de bundel ‘Meliefje, Meliefje, wat wil je nog meer’, een opmerkelijk boek waarin bekende Nederlanders en Vlamingen over hun dierenliefde schreven. En ook toen haar hond Ninja stierf verloor ze daardoor een dierbare vriend. Om dit verlies een plaats te geven schreef ze er een verhaal en een boek over. Sandrine Lambert, is auteur, illustrator en docent. Sinds 2001 schrijft en illustreert ze voor kinderen en volwassenen en daar geeft ze ook allerlei cursussen en workshops rond. In 2009 publiceerde ze een bundel met al dan niet bekende versjes/liedjes, voornamelijk knierijmpjes, bewegingsversjes, vingerversjes en speelversjes rondom thema's als troost, dieren, aan tafel, opruimen, naar bed gaan en kietelen. Beide kunstenaars bundelden andermaal hun rijke talenten en leverden een verbluffend mooi resultaat af. Als je smakelijk een mooie rode appel aan het eten bent, en daar zit toevallig een worm of een familie wormen in dan is meestal niet zo leuk. Als Tine en Sandrine een mooi verhaal opbouwen rond een familie wormpjes die tevreden leeft in het Appelhuis, dan wordt dat heel leuk. Beide kunstenaars maken er boeiend en kleurrijk verhaal van waar het kunstzinnig plezier vanaf spat. Dit boek geeft kinderen ook de gelegenheid om op speelse manier om te gaan met thema's als ecologie, verdraagzaamheid en humaniteit.

    Verberg

  • Recensie Het Appelhuis door Mieke Schepens

    In Het Appelhuis worden de lezers voorgesteld aan de leden van de familie Worm, hun buren en andere dieren om hen heen. Voor in het boek lees je hoe en waar ze leven: hierdoor wordt ook meteen de titel verklaard. Het verhaal is best spannend; er gebeurt iets vreselijks in hun leven en ze moeten op de een of andere manier proberen verder te gaan met hun leven. Maar of dat zal gaan lukken?

    Lees meer

    Ik las: Het Appelhuis - Tine Hertmans, met illustraties van Sandrine Lambert

    Het verhaal:

    Een familie wormen leeft tevreden in het Appelhuis. Na een onverwachte gebeurtenis verzeilen onze vriendjes van het ene avontuur in het andere. Dit boek leert kinderen op speelse wijze kijken naar de natuur. Het verhaal draagt tevens een subtiele boodschap van vrede in zich. De schitterende illustraties maken het geheel compleet.

    (bron info: Uitgeverij Gandaboeken)

     

    Mijn mening:

    In Het Appelhuis worden de lezers voorgesteld aan de leden van de familie Worm, hun buren en andere dieren om hen heen. Voor in het boek lees je hoe en waar ze leven: hierdoor wordt ook meteen de titel verklaard. Het verhaal is best spannend; er gebeurt iets vreselijks in hun leven en ze moeten op de een of andere manier proberen verder te gaan met hun leven. Maar of dat zal gaan lukken?

    In dit prachtig geïllustreerd boekje leef je mee met de wormpjes groot en klein en leert op deze manier een beetje over het werkelijke leven. In Het Appelhuis wordt duidelijk gemaakt dat je niet meteen bij de pakken neer moet gaan zitten als iets helemaal fout gaat, maar dat je door samen te werken en positief te blijven veel kunt bereiken.

    Leuk om te zien is dat een woord heel groot en soms klein gedrukt staat bij een afbeelding zodat beginnende lezertjes hier een beetje kunnen oefenen. Bijvoorbeeld: bij een plas water staat WATER. Dit boekje is ook heel geschikt om uit voor te lezen.

    Het verhaal had voor mij op bepaalde punten iets meer uitgebreid mogen worden en wat langer door mogen gaan.
    Maar ondanks dat heb ik het Het Appelhuis graag gelezen en waardeer het met 4 vette sterren!

    https://2.bp.blogspot.com/-IS3ZS5dYbTs/XFmMzBszFbI/AAAAAAAARe4/1S5Odg_Vf4k4HcAsQLMRsp9_Hcft_8mbACLcBGAs/s320/4-sterren-goed1-e1428673478781.png

    Mieke Schepens

    Verberg

  • Recensie Dansen in het zonlicht van tijdschrift Bühne

    Van de dichteres Tine Hertmans verscheen onlangs de bundel Dansen in het zonlicht, gedichten over leven en liefde. Hertmans, die door een publiek van kenners graag wordt gelezen, geeft met deze titel een positief signaal af.

    Lees meer

    Dichten over tijd en vergankelijkheid: Tine Hertmans

    Van de dichteres Tine Hertmans verscheen onlangs de bundel Dansen in het zonlicht, gedichten over leven en liefde. Hertmans, die door een publiek van kenners graag wordt gelezen, geeft met deze titel een positief signaal af. De mens is primair gericht op 'Over-leven' en liefde is daarbij een essentieel ingrediënt. Dit weerhoudt haar er niet van om ook weemoed in haar werk te laten doorklinken, vooral daar waar het gaat over tijd - de tijd als een constante in ons bestaan en die ervoor zorgt dat het leven nooit volledig vrij kan zijn van het besef dat ons leven vergankelijk is. Omgaan met tijd en vergankelijkheid is immers de onvermijdelijke constante in ons bestaan.

    MdB

    Geplaatst door tijdschrift Bühne op 8/14/201

    Verberg

  • Recensie Dansen in het zonlicht door André Oyen

    laat ons de dag/ vieren mijn lief/en door de uren/slenteren tussen /open gewaaide regenbuien/.
    Heel de bundel is een aparte ode aan het filosofische leven én poëtische denken en kijken.

    Lees meer

    Dansen in het zonlicht -Tine Hertmans

    ISBN: 9789463382519
    Uitgever Aspekt B.V., Uitgeverij, 2017
    Nederlands, 82 pagina's

    dan kan ik weer dansen/
    in het zonlicht zoals/
    ik vroeger deed, met/
    zwierige krullen die /
    opveerden van geluk,/
    ze sloot de ogen en /
    zakte niet lang daarna/
    weg in de deemstering,/
    verdween in de sacraliteit/
    van zachte dekens/

    Tine Hertmans werd geboren te Gent in 1947 en groeide op in Sint-Amandsberg. Om de verveling te verdrijven tijdens de voor haar saaie lessen, las ze onder haar schoolbankje stiekem in dichtbundels die ze op zolder gevonden had: Alice Nahon, Albrecht Rodenbach. Hun woorden achtervolgden haar tot in de slaap... in 1981 trok ze als leerkracht de schoolpoort voorgoed achter zich dicht. De vrijgekomen tijd vulde ze in met vrijwilligerswerk, creatief bezig zijn, schrijven en lezen.

    Toch waagde ze zich pas in 2006 aan haar poëziedebuut. In 2009 werd zij in haar thuisgemeente Destelbergen aangesteld als Dorpsdichter. Nog steeds is haar passie niet geluwd, ze werkt met veel kennis en passie verder op haar eigen ritme. Met De dagen zijn van spinrag publiceerde Tine Hertmans in 2006 haar debuut waarin zij snakte naar de schoot van de aarde in solide rust. In een zeer aparte dichttaal peilde zij naar de randen van het leven zelf.

    In De geur van akkerwinde uit 2010 zoekt ze troost en zin in de natuur en probeert er via observaties en eenheidsbeleving een weg te vinden, als een soort kompas in haar leven. In deze bundel vinden we gevoelig aansprekende poëzie terug, waarin het aardse en het sacrale met elkaar verweven zijn. Nu eens in een strakke, ingebonden vorm, dan weer vrij en spontaan geschreven.

    Ze scoorde in 2011 zeer hoog met haar bundel Tuin van Eden, gedichten over seksueel misbruik, een verwoording van haar missie, namelijk doorstaan leed in poëzie vatten.

    In 2017 verschenen er op "De Druivelaar"-scheurkalender, twaalf van haar gedichten. En nu is er haar nieuwe dichtbundel Dansen in het zonlicht, waarin zij weer schittert met beeldende taal en een lyrische kijk op een wereld van lust, verdriet, liefde, verlies, opoffering, jeugdigheid, ouderdom, dood en geboorte, geeft.

    Uiteenvallend in twee delen merken we dat het eerste deel eigenlijk meer klassieke gedichten, en het twee meer prozagedichten bevat. De gedichten uit het eerste deel zijn kort en meestal ook zeer klankrijk, het zijn vaak rapsodies, dansen al dan niet met exotische accenten, lyrische beschouwingen over natuur en kunstzinnige beschouwingen. Mooi maar iets meer gebald en lichtvoetiger dan de prozagedichten, die diepzinniger graven en ook meer op literaire en filosofische leest geschoeid zijn. Het allerlaatste gedicht Wilde tuinen, vat deze bijzondere dichter heel mooi samen in de regels:

    laat ons de dag/ vieren mijn lief/en door de uren/slenteren tussen /open gewaaide regenbuien/.
    Heel de bundel is een aparte ode aan het filosofische leven én poëtische denken en kijken.

     

    André Oyen

    Verberg

  • Recensie Dansen in het zonlicht van uitgeverij Aspekt

    In deze bundel neemt men je mee op reis door het leven. En hoe voelt het om te houden van? Afscheid nemen, liefde, pijn en de dood, staan ook centraal in deze bundel.

    Ik vond het mooie gedichten. Sommige spraken mij enorm aan. Neem nu bijvoorbeeld het gedicht: De dans van Ares. Deze gaat over de wereld, zoals het nu is. Echt een gedicht van deze tijd. De dans der demonen, is ook zo’n voorbeeld.

    Lees meer

    Tine Hertmans- Dansen in het zonlicht

     

    In deze bundel neemt men je mee op reis door het leven. En hoe voelt het om te houden van? Afscheid nemen, liefde, pijn en de dood, staan ook centraal in deze bundel.

    Ik vond het mooie gedichten. Sommige spraken mij enorm aan. Neem nu bijvoorbeeld het gedicht: De dans van Ares. Deze gaat over de wereld, zoals het nu is. Echt een gedicht van deze tijd. De dans der demonen, is ook zo’n voorbeeld.

    Er staan best veel gedichten in, die in mijn ogen donker en duister aan doen. En een groot aantal die over de dood of sterven gaan. Het is wel heel mooi beschreven. Gedichten die je troost kunnen geven in moeilijke tijden.

    Gedichten die je een beter gevoel geven en soms even laten terugdenken aan een fijne tijd.

    De taal is begrijpelijk. Iedereen vult zo’n gedicht op zijn/ haar eigen manier in. Voor de een zal de betekenis anders zijn. Dit vind ik wel bijzonder goed gedaan. Je kunt je eigen gevoel erin loslaten! En dus worden deze gedichten ook van jou. Je hebt binding met deze bundel. Vaak als ik een dichtbundel lees…dan snap ik weinig van de gedichten of de woorden die men gebruikt. Maar deze dichter heeft het toegankelijk gemaakt voor alle mensen.

    Het laatste stuk van deze bundel zijn meer gedichten over bepaalde mensen. Deze worden zo goed beschreven, dat je ze voor je ziet. Knap gedaan, je moet het maar kunnen!

    Deze bundel krijgt van mij 4****.

     

    23 Oktober 2017 tazzylovesbook

    Verberg

  • Recensie Dansen in het zonlicht van Biblion

    Bundel om vaker te lezen; auteur om niet te vergeten.

    Lees meer

    Dansen in het zonlicht : gedichten over leven en liefde / Tine Hertmans. - Soesterberg : Uitgeverij Aspekt, [2017]. - 80 pagina's ; 20 cm.
    Bundel poëzie in twee delen: 49 gedichten en 9 prozagedichten. De laatste hebben als titel o.a. 'sad sixteen': terugblik van vrouwen van 60 op hun tienertijd; 'zonsondergang': over weggelopen geliefde; 'Iaat er mei zijn in mij': over miskraam. De poëzie gaat ook vaak over verloren dan wel gestorven geliefdes, over de eigen naderende dood, maar ook over planten, een regenboog, over lente als metafoor. De prozagedichten wijzen als het ware de weg naar de poëzie, de laatste categorie wordt op die manier toegankelijker. De taal is rijk aan beelden en treffende omschrijvingen, bv.: 'ons eigen kortstondig verblijf / in aardse eeuwigheid; 'de smaak van sterven doorslikken'; 'pantoffels die spoor bijster zijn'. Zoals bij elk gedicht is herhaling belangrijk. De inhoud wordt transparant bij nader inzien. Veel binnenrijm en Iassonanties. De auteur debuteerde in 2006 en is in 2009 dorpsdichter geworden van Destelbergen in Vlaanderen. Bundel om vaker te lezen; auteur om niet te vergeten. -  
    Recensent: T.H.

    Verberg

  • Recensie Ninja door André Oyen

    Ninja is werkelijk een prachtboek over de bijzondere vriendschap tussen een jongen en zijn hond. Het is een heel fijngevoelig verhaal, maar het bevat echter wel een stevige oproep om meer respect en genegenheid op te brengen voor elk levend wezen op onze planeet. En daarom is het ook een boek dat ik ten stelligste durf aan te bevelen aan kinderen en volwassenen. Je bent nooit te jong of te oud om van dieren te houden. Het is een werk dat heel duidelijk de dierenliefde uitstraalt en de meesterlijke illustraties van Sandrine Lambert geven die liefde nog een extra warmte mede.

    Lees meer

    Tine Hertmans
    Sandrine Lambert

    ISBN 9789460792489
    2016 Pagina's: 24
    Uitgeverij Het Punt

     

    Ninja huilt nu ook heel luid. Hij wil niet naar het asiel. Stel dat hij weer zo'n wrede baas krijgt die hem achterlaat? Hij wil bij Janus zijn, dat is zijn maatje.

    Tine Hertmans (1947) werd in 2009 in haar thuisgemeente Destelbergen aangesteld als Dorpsdichter voor twee jaar. Ze publiceerde de gedichtbundels Tuin van Eden, De geur van akkerwinde, De dagen zijn van spinrag voor volwassenen en voor kinderen schreef ze de bundel Vannacht heb ik een droom gevangen waarvoor Sandrine Lambert (1974) de bijhorende mooie illustraties maakte.

    Tine Hertmans houdt van dieren en het mooiste bewijs hiervan was een ontroerend afscheidsgedicht over haar overleden hond Ninja in de bundel ‘Meliefje, Meliefje, wat wil je nog meer’, een opmerkelijk boek waarin bekende Nederlanders en Vlamingen over hun dierenliefde schreven; de opbrengst van het boek ging integraal naar de Rotterdamse stichting ‘Melief’, die verwaarloosde kleine en grotere dieren opvangt.

    Haar honden zijn haar vrienden en ze zet zich onvoorwaardelijk in voor iedere vorm van dierenleed. En ook toen haar hond Ninja stierf verloor ze daardoor een dierbare vriend. Om dit verlies een plaats te geven schreef ze er een verhaal en een boek over. En andermaal voorzag Sandrine Lambert dit pareltje van prachtige illustraties.

    Dit boek vertelt het verhaal van Janus wiens zusje Jantien overleden is. Hij kan het verlies heel moeilijk plaatsen. Ook zijn ouders kunnen de leegte moeilijk verwerken en daarom is het dan ook te stil in huis. Janus voelt zich zo eenzaam en toch wil hij naar buiten, want in dat huis is de afwezigheid van zijn zusje te drukkend. In het bos vindt hij een hond die door zijn baasje aan zijn lot overgelaten is en aan een boom vastgebonden werd. Janus bevrijdt het arme dier en het is liefde op eerste gezicht. De jongen vindt dat het dier op een krijger lijkt en noemt hem Ninja. Hij is zo blij met zijn nieuwe vriend en die blijdschap is wederzijds want Ninja kan niet stoppen met zijn nieuwe baasje likjes te geven. De ouders van Janus zijn echter minder blij met de komst van de nieuwe vriend en zij vinden dat het dier in een asiel thuishoort. Zij vinden heel terecht dat, wanneer je een huisdier neemt, dat het ook een goede verzorging verdient en dat vergt heel wat inspanning. Janus begrijpt hun argumenten wel maar is doodongelukkig omwille van een dreigend nieuw verlies. Zijn ouders willen hun zoon dat nieuwe verdriet besparen en zoeken een oplossing.

    Ninja is werkelijk een prachtboek over de bijzondere vriendschap tussen een jongen en zijn hond. Het is een heel fijngevoelig verhaal, maar het bevat echter wel een stevige oproep om meer respect en genegenheid op te brengen voor elk levend wezen op onze planeet. En daarom is het ook een boek dat ik ten stelligste durf aan te bevelen aan kinderen en volwassenen. Je bent nooit te jong of te oud om van dieren te houden. Het is een werk dat heel duidelijk de dierenliefde uitstraalt en de meesterlijke illustraties van Sandrine Lambert geven die liefde nog een extra warmte mede.

     

    André Oyen

    Verberg

  • Recensie Vannacht heb ik een droom gevangen door André Oyen

    Ik fietste langs de wei,/
    een koetje riep steeds boe naar mij/
    misschien wou ze graag spelen/
    of net een liedje kwelen?/
    Zoals enkel vogels doen.../
    Ze stond zo alleen/
    tussen het malse groen.../
    Zal ik je dan maar aaien,/
    of laat jij je liever paaien/
    met een lekker en fris blaadje?/

    Lees meer

    Tine Hertmans

    52 p
    ISBN: 9789460791598
    Uitgeverij Het Punt

     

    Ik fietste langs de wei,/
    een koetje riep steeds boe naar mij/
    misschien wou ze graag spelen/
    of net een liedje kwelen?/
    Zoals enkel vogels doen.../
    Ze stond zo alleen/
    tussen het malse groen.../
    Zal ik je dan maar aaien,/
    of laat jij je liever paaien/
    met een lekker en fris blaadje?/

    Tine Hertmans werd geboren te Gent in 1947 en groeide op in Sint-Amandsberg. Daar doorliep ze de lagere school; daarna het lager middelbaar, afdeling Moderne Talen. Door omstandigheden, waaronder gezondheidsproblemen alsook het feit dat vrije studiekeuze voor meisjes blijkbaar nog geen evidentie was, verzeilde ze in het technisch onderwijs.

    Om de verveling te verdrijven tijdens de voor haar saaie lessen, las ze onder haar schoolbankje stiekem in dichtbundels die ze op zolder gevonden had: Alice Nahon, Albrecht Rodenbach. Hun woorden achtervolgden haar tot in de slaap... Ze behaalde vlotjes haar diploma van Regentes Huishoudkunde, daarna ging ze aan de slag als leerkracht. In 1971 huwde ze met grafisch kunstenaar Tony De Bruycker.

    Ze volgden samen avondlessen tekenen aan het Instituut Sint-Lucas: een droom ging in vervulling. Haar houtskooltekeningen en pastels werden door de leraar zo goed bevonden, dat ze aan de muur werden geprikt als voorbeeld. Tot haar afgrijzen werden ze allen gestolen: iemand behaalde er zijn diploma mee in de dagschool, een afknapper van formaat! Temeer toen ze later solliciteerde voor een baan als lerares Plastische Opvoeding en telkens weer werd afgewezen vanwege "het verkeerde diploma". Gefrustreerd gooide ze potloden en penselen in de hoek: ze zou ze nooit meer terug oppakken. Intussen werd ze, tussen talrijke miskramen door, moeder van een zoon en een dochter.

    De combinatie job en gezin woog al te zwaar op haar geknakte fysiek; in 1981 trok ze de schoolpoort voorgoed achter zich dicht. De vrijgekomen tijd vulde ze in met vrijwilligerswerk, creatief bezig zijn, schrijven en lezen. Al roerende in de soep las ze verder in haar eerder begonnen lectuur... De drang om te schrijven overstemde inmiddels al het andere, de roep om naar buiten te treden klonk in bredere omgeving steeds luider. Alhoewel ze slechts aarzelend naar buiten trad, bleek dit nergens voor nodig: het eerste ingestuurde gedicht werd prompt gepubliceerd, het eerste kortverhaal werd meteen gehonoreerd met een prijs. Het voelde aan als thuiskomen. Toch waagde ze zich pas in 2006 aan haar debuut.

    In 2009 werd zij in haar thuisgemeente Destelbergen aangesteld als Dorpsdichter. Het feit dat ze noodgedwongen elke letter in bed schreef, maakt dit verhaal bijzonder. Nog steeds is haar passie niet geluwd, ze werkt verder op eigen ritme.

    En richt de dichter Tine Hertmans zich niet langer enkel tot volwassenen, want haar nieuwste bundel: "Vannacht heb ik een droom gevangen", is in het bijzonder bedoeld voor kinderen. Ze heeft deze "kindergedichten" bewust heel laagdrempelig gehouden, op rijm én in elk zit wel een levenslesje verborgen. Hoofdpersonage is een kindje, kan jongen/meisje zijn, dat als rode draad door de gedichten loopt, die eigenlijk volledige verhaaltjes op zich zijn.

    Sandrine Lambert illustreerde dit werkje zodanig dat deze kinderbundel er prachtig uitziet want de teksten en de illustraties matchen perfect, dezelfde fijngevoeligheid, gekoppeld aan milde humor. Gedichtjes op maat voor de poëetjes van de toekomst.

     

    André Oyen

    Verberg

  • Recensie over de bundel "De dagen zijn van spinrag" van Thierry Deleu

    In De dagen zijn van spinrag staan tien intrigerende etsen van haar partner Tony De Bruycker. Deze etsen zijn meer dan éénduidige verbeeldingen, zij functioneren als een parallelle verhaallijn die de gedichten versterkt. Het boeiende samenspel van beide genereert een unieke tweeklank van beeldend taalvermogen en veeltalige verbeelding.

    De bundel telt afdelingen: BloedbandenCarpe diemSeizoenenDe dagen zijn van spinrag en Liefde is van alle tijden.

    Lees meer

    Een geloofwaardig statement:

    De dagen zijn van spinrag!

    Met De dagen zijn van spinrag publiceert Tine Hertmans haar debuut. In een dichttaal met epische allures peilt zij naar de randen van het leven zelf. Zij zuigt de lezer mee in een wereld van lust, verdriet, liefde, verlies, opoffering, jeugdigheid, ouderdom, dood en geboorte.

    Tine Hertmans is de eerste dorpsdichter van de gemeente Destelbergen. Zij kreeg als opdracht acht gedichten te schrijven met als inspiratiebron: Destelbergen.

    Ook in de bloemlezing Bedichting van een dorp, met poëzie bij het met uitsterven bedreigde Scheldedorpje Doel, is zij aanwezig, samen met gedichten van Bert Bevers, Dirk De Boeck, Catharina Boer, Hilde Van Cauteren, Herman J. Claeys, Hendrik Carette, Martin Carrette, Bert Deben, Thierry Deleu, Ferre Denis, Pieter Gabriëls, Karine De Gucht, Peter Holvoet-Hanssen, Ivan Jacobs, Mark Meekers, Dianne Nuyts, Didi De Paris, Willem Persoon, Tony Peirsman, Brigitte Strick, Dirk Vekemans, Dirk Veron, Paul Vincent en Frank De Vos.

    Hieruit blijkt haar maatschappijkritische houding.

     

    In De dagen zijn van spinrag staan tien intrigerende etsen van haar partner Tony De Bruycker. Deze etsen zijn meer dan éénduidige verbeeldingen, zij functioneren als een parallelle verhaallijn die de gedichten versterkt. Het boeiende samenspel van beide genereert een unieke tweeklank van beeldend taalvermogen en veeltalige verbeelding.

    De bundel telt afdelingen: BloedbandenCarpe diemSeizoenenDe dagen zijn van spinrag en Liefde is van alle tijden.

    In Bloedbanden bewaart Hertmans het eindrijm (abba), zoals in het mooie gedicht “Nina” dat zij de allure geeft van een sonnet:

    de avond kleurde rood met paarse strepen
    mijn buurmeisje van twaalf was vermist
    het prangende waarom heb ik te laat begrepen

    het leken dagen maar het waren uren
    toen een verdronken kind werd opgevist
    de stilte botste op tegen de muren

    p. 7

    Het noodlot, de verwerking van haar ongemak, de pijn om haar ongeboren kinderen, om haar stigmatisering, om het afgestorven lichaam, het blije gevoel om haar slapend lief, om haar kind (Lotte?) worden op een intimistische wijze geëvoceerd, zonder dat het gedicht vervalt in goedkoop sentiment of gevoelerigheid. Dat zij daarbij het (eind)rijm gebruikt, stoort mij niet altijd, hoewel ik vaststel dat zij soms gevangen zit in het keurslijf dat zij zichzelf heeft aangesnoerd. Of is dit een bewuste keuze opdat ook de vorm haar beperktheid, haar begrenzing, haar beslotenheid zou weergeven?
    Soms voel ik mij als een vreemde in haar poëzie. Soms voel ik afstand en afstandelijkheid tussen de dichter en mij, tussen haar poëzie en mijn losbandigheid in het aantoetsen van woorden en beelden.
    Na de angst om de verwanten en het verbreken van hun betrekkingen kiest de dichter voor de schoktherapie: carpe diem!

    ik pluk
    jouw mond,
    jouw twinkelende lach
    ik pluk de dag

    p. 35

    De dichter vindt ineens kiemen van vernieuwing, zij is zwanger van morgen, zij begraaft haar existentiële pijn, zij begraaft haar weggerotte lichamen. Zij beleeft letterlijk en figuurlijk de zomer van haar leven.
    Toch komen snel scheuren in haar euforie: zij verdraagt de zon niet langer, zij laat de zee achter haar, ze laat de dag ongeopend staan.

    ik liet de nacht voor wat hij was

    trapte de deur in van mijn stal
    en reed snuivend weg in galop,
    ik kon het pas

    p. 43

    In Carpe diem schommelt zij tussen hoop en onzekerheid.

    ik word omarmd
    door de dood
    hij bemint mijn
    felle nood

    p. 49

    eens komt de dag
    waarop ik
    luidkeels lach

    p. 53

    In Seizoenen geeft de dichter mij de indruk dat ze gehaast is, nerveus, gejaagd, het lijkt mij alsof zij de seizoenen in één flits beleeft, zij kent geen tijdsverschil meer, zij ziet de grenzen niet meer, zij holt na, maar niemand of niets loopt haar voor. De Seizoenen tekenen haar leven: koud, warm, geboorte, bloei en dood. Is dit niet het leven dat wij met zijn allen leiden? Voor Hertmans lijkt het soms of zij veeleer het leven lijdt. Is het daarom dat zij het naholt, krampachtig zoekt naar gulzigheid?
    Zij snakt naar de schoot van de /aarde in solide rust. Maar ook in de roes van de meimaand verdwalen.
    Ook in deze afdeling van de bundel slaat de slinger heftig heen en weer, de dichter beleeft hoop en vrees, blijheid en verdriet, koude en warme gevoelens, vernieuwing en aftakeling in één vastklampend gebaar over de vier seizoenen heen.

    de race tegen de tijd
    crashte, liet mij
    achter in spijt

    p. 97

    In het thema De dagen zijn van spinrag staan haar beste gedichten. Haar poëzie laveert hier beter, zoekt met minder woorden naar de grootste bedding. Hertmans heeft zich losser aangekleed, zij viert de teugels, ze wil postmodern ogen, haar dichttaal versnelt omdat zij gewicht verliest, ballast, traditie, zij rijgt woorden aaneen tot uithalen, ademstoten, zij perst, schept, creëert rivieren, stromen, leven, mensen.

    een meisje met een
    kersenmond vraagt
    dansend en met flair:
    “et toi, hoe gaat het, ça va bien?”
    door heldere klanken
    overspoeld, ruimte gevuld
    met enkel stem, piaf,
    “non, je ne regrette rien…”

    p. 130

    je hebt je koffers al gepakt

    je hebt je koffers immers klaar

    je hebt je ticket in je hand

    want hij staat klaar,

    er is geen weg terug
    het wordt een lange reis
    die geen garanties biedt
    op een bestemming paradijs

    p. 149

    In liefde is van alle tijden gaat de dichter verder op haar elan: uitgezuiverde poëzie, waarin rijm, binnenrijm, alliteratie de taal een stem geven, klanken, muziek, inhoud die beklijft.

    In dit thema staat het beste gedicht uit de bundel: “Zwanen”.

    zacht wiegen
    de zwanen
    in mijn poel
    van angst

    schommelen en
    schuiven
    naar de oever
    immer beducht
    voor de vangst

    het gevecht
    voor het leven
    duurt al een
    eeuwigheid, langer
    dan langst

    p. 158

    De dagen zijn van spinrag is een verzameling gedichten van ongelijke kwaliteit, soms stoort mij wat een dichter hindert, maar wat wil je: 150 gedichten, voldoende voor vijf bundels. Ook maakt zij vaak gebruikt van een dichttaal die zich heeft gestereotypeerd.
    Wanneer zij hiervan afwijkt, schrijft zij de taal van het onbevangene, het speelse, het magische. Zij laat de vertrouwde wereld kantelen en laat de verbeelding aan het woord. Een woord is geen woord maar heeft een wereld achter zich
    Zij laat zien dat taal en beeld een geheel vormen en elkaar kunnen versterken. Dichttaal is gebaseerd op klanken, ritme en melodie en hoeft helemaal niet te rijmen.

    Een mooie bundel aansprekende poëzie, gedichten die mij hebben bekoord.

    Thierry Deleu

    Tine Hertmans, De dagen zijn van spinrag, Uitgeverij ORMAO, Sint-Niklaas,

    ISBN: 2-87473-004-7

    Verberg

  • Recensie De geur van akkerwinde door Thierry Deleu

    Met De geur van akkerwinde publiceert Tine Hertmans haar tweede bundel. Zij bevestigt mijn eerste oordeel (bij haar debuut De dagen zijn van spinrag): gevoelige, aansprekende poëzie, waarin het aardse, de kosmos en het sacrale met elkaar verweven zijn.

    Naar de vorm vertonen de gedichten twee stijlen (het stramien verandert): soms strak en ingebonden, soms vrijer en spontaan. De eerste illustreren het keurslijf waar de dichteres in gevangen zit, de tweede reeks evoceert de andere kant van haar leven.

    Lees meer

    De geur van akkerwinde

     

    Met De geur van akkerwinde publiceert Tine Hertmans haar tweede bundel. Zij bevestigt mijn eerste oordeel (bij haar debuut De dagen zijn van spinrag): gevoelige, aansprekende poëzie, waarin het aardse, de kosmos en het sacrale met elkaar verweven zijn.

    Naar de vorm vertonen de gedichten twee stijlen (het stramien verandert): soms strak en ingebonden, soms vrijer en spontaan. De eerste illustreren het keurslijf waar de dichteres in gevangen zit, de tweede reeks evoceert de andere kant van haar leven.

    Twee stijlen, twee inhouden. Vooral wanneer ze postvat aan de andere kant van het leven, is haar poëzie minder persoonsgebonden of lotverwant en daardoor rijker, universeler. Ook dan peilt zij naar de randen van het leven zelf, maar zij creëert een wereld die minder bevangen is, minder beschroomd, minder begrensd qua emotie en bereik. Dit is de paradox en in feite een blauwdruk van haar eigen ervaringen.

    Wat ook haar uitgangspunt is, zij zuigt je mee in een wereld van lust, verdriet, liefde, verlies, opoffering, jeugdigheid, ouderdom, dood en geboorte.

     

    de dageraad

     

    de dageraad

    bloeit open

    het universum

    spant zijn boog

    met gouden draad,

    doorkruist de lucht

    die zwanger is

    van pastellen, pracht,

    zich weldra zal

    ontdoen van haar

    subtiele dracht

     

    een langstaartmees

    wrijft op een tak

    de laatste sporen slaap

    uit half geloken ogen

    hij zet de toon in

    voor het ochtendlijke

    ritueel -

    gekwetter en gekweel -

    daar, boven daken,

    kruinen, torens,

    boven mijn eigen

    nietigheid, zo hoog

     

    Deze twee benaderingen (visies) sporen parallel naast elkaar: twee verhaallijnen die elkaar niet kunnen los laten, beide houden elkaar in evenwicht, verhinderen dat de reiziger (hier dus de dichter) ontspoort in een dip, wanhoop, depressie.

    Dit boeiende samenspel genereert een unieke twee-eenheid van verleden en toekomst.

    In de gedichten aan deze kant van haar leven worden het noodlot, de verwerking van haar ongemak, de pijn om haar stigmatisering, om het afgestorven lichaam, het blije gevoel om haar slapend lief, om haar kind op een intimistische wijze geëvoceerd, zonder dat de gedichten vervallen in goedkoop sentiment.

    Deze gedichten wekken de indruk (het gevoel) dat de dichteres gevangen zit in een keurslijf tot je verneemt dat je intuïtie juist is. De gedichten aan deze kant van het leven tonen ook in hun vorm haar beperktheid, haar begrenzing, haar beslotenheid.

    Wanneer zij afstand neemt, creëert zij ruimte om zich in te leven in de andere kant van haar leven. Je voelt dat zij hier een sprong in het diepe maakt: zij wordt een beetje een vreemde van zichzelf. Na de bangelijke beperktheid kiest zij resoluut voor het leven. Zij maakt zelf een einde aan haar winter en zomert in haar nieuwe biotoop: de dageraad/bloeit open/het universum/spant zijn boog/met gouden draad.

    Vertoonde de euforie in haar debuutbundel vlug scheuren, nu verdraagt zij beter de zon, zij laat de zee niet zo makkelijk los, de dag blijft langer open en helder. Zij holt het leven niet meer na, zij relativeert, zij geniet.

    Deze nieuwe visie op haar leven verwoordt zij sober, wat haar zo menselijk maakt, kwetsbaar, zij beleeft hoop, verdringt vrees, wil aan de andere kant van haar leven de warmte vinden van het existeren, zij zoekt met weinig woorden naar de grootste bedding. Zij schept rivieren, stromen, leven, mensen. Zij laat haar vertrouwde wereld kantelen en zoekt de andere kant, dit is haar om-wereld: de natuur, de mensen van diverse origine,/mix van rassen en van tinten/pluimages, religies en gezindten. Zij is een van hen en samen gaan zij op het pad van leven onderweg.

    Een mooie bundel.

    Thierry Deleu

    Verberg
Terug naar boven